تعادل

تعادل از ديرباز ابزار طراحي مهمي در معماري و علم طراحي بوده است. ساده‌ترين شكل تعادل، تقارن است كه در آن يك وجه تركيب عين وجه ديگر است. آن گاه تعادل به ريتم مي‌رسد كه شيء در امتداد يك خط تكرار شود يا حول يك نقطه دوران يابد. جاي شگفتي نيست كه تعادل چنين نقش مهمي را در طراحي ايفا مي‌كند، چرا كه خيلي از طرحها در طبيعت مانند بدن و همچنين ريتمهاي تكرار شونده مانند انگشتان انسان و حتي ساختارهاي ذهني ما مانند خوبي و بدي، بالا و پايين و داخل و خارج متقارن هستند. طراحان كه جهان را در آثارشان نمايان مي‌كنند به طور طبيعي به سمت تقارن و ريتم سوق مي‌يابند.

خود تشابهي

طبيعت از درختان تا كهكشانها،‌خود را همچون جرياني از اشكال خود شبيه به نمايش مي‌گذارد. از اين رو خود شبيه بودن را در اشياي طراحي شده توسط ما به واسطة تكامل تدريجي حواس از جريان خود شبيه طبيعت نشان مي‌دهد. در رياضي اصطلاحاتي مثل خود شبيه بودن داراي معاني خاص هستند. اگر ساختار دچار دگرگوني شود و كل ساختار با يك مقياس دچار تغيير شود، آن گاه خود شبيه است. شكل جديد ممكن است كوچك‌تر، بزرگ‌تر، دوران يافته يا تبديل شده باشد اما همچنان شبيه شكل قبل باقي بماند. خود شبيه بودن به اين معناست كه تناسبات نسبي بين وجوه شكل و زواياي داخلي ثابت باقي بماند. كوچك كردن يك سند چاپي با دستگاه كپي يك تغيير شكل خودشبيه است.

در قالب 74 اسلاید بسیار جامع و کامل بهمراه عکس از نمونه های تطبیقی و اجرایی متعدد و نقشه های آنها